Rúmsena

 

Ég ligg á bakinu undir súðinni og virði fyrir mér þakbitann í þúsundasta skiptið, þetta er fimm sinnum fimm tommu biti, kvistaður og nokkuð sprunginn. Ég hafði verið kvefaður undanfarið og hlaupið í keng af hnerra margoft en þó sloppið við að setja hausinn í bitann.

Þegar ég var sex sjö ára hélt elsti bróðir minn því mjög að mér að út um ennið á mér yxi oddur og styngi ég hvað sem fyrir var með oddinum og þá heyrðist: odd, odd, odd. Ég hef aldrei verið fyllilega laus við þetta og óttast mjög að ef ég hnerri eða rísi snöggt upp þá muni ég keyra oddinn í bitann og sitja þar fastur, því þó auðvelt sé að odda sig fastann er hægara en sagt en gert að losa sig. Ég hef viðrað þetta við konuna en hún vill ekki hlusta á "kjaftæði". Í þessu kemur konan úr baðinu og inn í herbergið, hún dæsir af hitakófi því sem býr innra með konum á virðulegum aldri gengur að glugganum sem veit út á þakið og galopnar. Gluggi þessi er vel manngengur og nær alveg niður á þakið sem hallar mjög lítið og er nokkuð stórt einir tíu metrar á lengdina og fimm á breidd.
Ég greini henni frá ótta mínum að festast í bitanum en hún svarar að þetta sé ekki fyndið lengur sest á rúmstokkinn og ber krem á fæturnar leggst svo niður og snýr baki í mig en segir um leið og hún leggst: Ég ætla að hafa gluggann opinn í smá stund og láta kólna smá. Síðan teigar hún svalann.

Þögn.

Ég: Hvað ætlar þú að gera ef það kemur kind inn um gluggann?
Kind!!!!
Já kind!
Af hverju heldur þú að það komi kind inn um gluggann. Eru engin takmörk á þeirri vitleysu sem þér getur dottið í hug? Þessu fylgir stutt ágrip af því "kjaftæði" sem oltið hefur út ur mér síðasta aldarfjórðung.

Jah! Það er aldrei að vita hvað getur gerst, segi ég.
Hún segir afturfyrir sig, og er nú risin upp á olnbogann til áherslu, að: Primo. Það séu engar kindur í Reykjavík. Secundo. Hvernig á kind að komast upp á þak? Tertio. Af hverju ætti henni að detta í hug að fara inn um glugga? Það var stígandi í röddinni og hún hendir sér niður á koddann og breiðir sængina í fússi yfir öxl til áherslu um að samtalinu sé lokið.
Ég segi að henni væri nær að hugsa um hvernig hún ætli að koma rollunni út, því að þó rollur fari inn um glugga eða op sé vonlaust að koma þeim út um sama op og þetta endi ávallt með hlaupum hringsnúningi og fótskriðu og öruggt sé að rollan skíti við svona aðstæður og hvar ætli hún að stíga þá niður, berfætt með nýáborna fætur þegar gólfið sé undirlagt af kindaskít???!!!!!!! Þar að auki gæti mér brugðið svo við gestkomuna að ég keyri mig alveg fastan í bitann. Þetta endar á að hún sprettur upp hallar glugganum aftur og setur járnið í þriðja gat, hún tilkynnir í leiðinni að þó ég sæti fastur í bitanum þá muni hún ekki lyfta litlafingri til að losa mig.

Daginn eftir að loknum vinnudegi er eins og ekkert hafi ískorist ekki minnst orði á sauði og ég ekki fastur í bitanum.
  Konan segir mér í fréttum að hún sé á leið til Færeyja um helgina á ráðstefnu norðurlandanna, hann Olaf sé að hætta og henni hafi verið falið að flytja þakkar og skálaræðu honum til heiðurs við kvölverðinn, hana kvíði fyrir að flytja skálarræðu í Færeyjum og það á dönsku.
Af því að mér fannst halla á mig eftir gærkvöldið og svo það að mér var ekki boðið með þá set ég á þessa tölu: Þvöh! Héld það sé ekki mikill vandi, systir mín hélt ræðu við aðmírálaskipti á Vellinum forðum og það á ensku án þess að nokkur maður hefði vitað að hún væri mælt á þá tungu hérumbil ódrukkin þar sem ég hefði drukkið uppúr flestum glösunum sem Kanarnir vóru sí og æ að bera henni, hún á örugglega þessa ræðu enn og væri þér ekki skotaskuld að snara henni af ensku á danskt mál sjálf með bókmenntagráðu í ensku, vilt að ég hringi í hana, ha!? Það þarf ekki annað er hafa skipti á Tjalhers og Olaf. Þessu er hreinlega ekki ansað einu orði.

Það er flogið eldsnemma frá Reykjavík og ek ég henni í flugið. Um kvöldið sit ég í sófanum og er að velta fyrir mér hvort ég eigi að taka Stóra-skyldu-fylleríið út á Club Clinton eða Bóhem þegar síminn hringir og það er frá útlöndum. Hinumegin er það konan, all óðamála. Ráðstefnan var búin og allir farnir uppá herbergi að slappa af baða sig og sjæna fyrir kvölverðinn, þegar hún opnar hurðina að sínu herbergi þá, ..........já þá stendur fjórum fótum með felmtur í augum kind og jarmar mót henni með poll í hálsi sem flestar miðaldra kindur hafa. Hún lokar og opnar aftur í trausti þess að þessi sýn hverfi, en rollan er staðfastlega enn á gólfinu. Og nú gerist allt samkvæmt áðursögðu handriti. Ærin hleypur í hringi skítur rennur fótskriðu á dúknum og stekkur upp í rúm og ofan á ferðatösku. Ég er spurður uppi á Íslandi í síma: Hvað á ég að gera!!!? Ég segi að ekki sé annað að gera í stöðunni en fara niður í móttöku og tilkynna innbrotið sem hún gerir. Manninum í móttökunni bregður ekkert en segir henni að fé sé oft á beit á þaki hússins og ef gestir skilji eftir glugga á gátt þá sé segin saga að þær fari inn, hann hleypir svo rollunni út á plan.
Mér finnst ég hafa haft nokkurn sigur í þessu kinda/herbergismáli en þó skal ég viðurkenna að ég strauk mér alloft um enni þegar ég var kominn uppí um kvöldið.

Yfirvofandi skattrannsókn.

Þar kom að því, mér var hótað handtöku í dag. Þannig var að ég var að vinna þegar tveir menn koma aðvífandi og krefja okkur um "Vinnustaðsskýrteini" enginn var með slíkt og báðu þeir um kennitölur og fengu nema hjá mér. Ég spyr frá hvaða stofnun þeir séu og er svarað; "Samtökum atvinnulífsins". Ég svara að ég ætli ekki að gera neinum félögum út í bæ grein fyrir mér. Þeir vitna í lög og ég um hæl í 2. gr. Sts. Að: "Forseti og önnur stjórnarvöld samkvæmt stjórnarskrá þessari og öðrum landslögum fara með framkvæmdarvaldið." Löggjafanum sé óheimilt að framselja ríkisvald til samtaka út í bæ einnig fari þetta gegn 74. gr. Sts. sem banni skylduaðild að félögum og svo náttla gegn Mannréttindasáttmála Evrópu. Þeir sögðu að þeir skildu alls ekki rullu þessa og vildu Vinnustaðaskýrteini og ég þverneita enn. Næst var það blíða leiðin hvar ég vinni og hvaða félagi ég væri í, takið eftir hvaða félagi ég væri í. Ég sagðist ekki vera í neinu félagi, það fannst þeim ómögulegt það væri miklu betra að vera í félagi, svo kom stutt ræða um ágæti félaga en bara að þeir fengju kennitöluna. Ég neita enn með mikilli kurteisi.

Þeir söguðst kalla til lögreglu sem þeir gerðu. Lögreglan spyr hvort ég sé að vinna svart. Ég neita og segist vera með alla pappíra í lagi. Lögregla biður um skilríki og enn neita ég á þeim grundvelli að þeir séu að misbeita lögregluvaldi í þágu félags. Lögreglumaðurinn rífur upp handjárn og segist handtaka mig og setja mig inn í klefa þangað til ég segi til nafns. Ok segi ég en þá vildi hann hætta við handtökuna og segjast ekki skilja svona þvermóðsku. Ég legg til að annar lögreglumaðurinn fari afsíðis með mér og hinn passi hina á meðan og ég geri lögreglu grein fyrir mér með því skilyrði að þeir gefi ekki SA mönnum upp nafn mitt. Þetta er samþykkt af öllum.

 

Það næsta sem mun gerast er að lögreglan mun gera Samtökum atvinnulífsins upp nafn mitt og kennitölu sem munu svo kjafta í mömmu (Skattrannsóknarstjóra) og ég verð tekinn í gegn með hefðbundnum hætti þeirra sem hafa komist yfir ríkisvaldið.

 

Að vera tekinn í gegn af ríkisvaldi þýðir velferðamissi það ætti að vera öllum kunnugt. Hve margir hafa ekki misst velferð sína með andófi gegn eigendum ríkisvaldsins en samt eru þeir langt innan við prósent af mannfjöldanum. Skipta þeir máli?  Þó get ég hrósað happi að eigendur íslenska ríkisvaldsins láta sér nægja velferðamissi.

Evast á fundi.

Það var í kaffitímanum áðan að ég skellti mér á kaffihús og fékk mér einn tvöf. Expresso. Þar stóð yfir fundur í hinum enda hússins og mátti þaðan heyra digran karlaróm en þunnt tjald aðskildi. Fundarstjóri minntist látins félaga og kynnti tillögu um aðildarumsókn þeirra sem "væru fyrir það allra yngsta" (urðu nokkrir hlátrar), væri ekki að Eva að þetta væri félaginu mikill styrkur, lét hann þau rök fylgja að hún væri byrjuð að skrifa hagstætt þeim líka og vildi Stígamót jafn dauð og Stórusystur. Var gerður góður rómur og mátti heyra dynjandi lófaklapp. Guðmundur bað um orðið og bauð hina nýju félaga velkomna og fagnaði "sýnileika og frelsi". Hann lagði til að viðstaddir risu úr sætum og henni yrði súngið til heiðurs undir laginu "Ó,Jesú bróðir bezti" sem er 503. sálmur í sálmabókinni. Hann bætti því við að rokkútgáfan væri tilbúin og biði flutnings á Samkomu í Krossinum.

Ég rétt náði að hripa textann á servéttu, þeir sem á fundinum voru leiðrétta ef villur eru.

 

 

Ó, Eva elsku bezta

og perravina mesta

æ, breið þú blessun þína

á perveskuna mína.

 

Mér gott barn gef í sleikinn                     

og góðan læknirsleikinn

en forðast allt hið illa

né Stígamót að spilla

 

Það ætíð sé mín iðja

að elska þig og biðja

og læk´ á orð þín kæra

og lofgjörð þér að færa.

 

Þín umsjón æ mér hlífi

í mínu perralífi

þín líknarhönd að skrifa

og lofa petófila.

 

Mig styrk í stríði nauða

og Stóru systur dauða

Þitt lífsins ljós ei verra

og löggild´ alla perra.

 

Með blíðum barnarómi
mitt bænakvak svo hljómi 

Þína pistla allir munda

og perraskap að stunda.

Perlur og eldvatn.

Eftir erfiða ferð er fólkið af ysta nesinu komið í kaupstaðinn. Það kom fótgangandi og fór beint í krambúðina þar sem ungi kaupmaðurinn er með kútinn og ber körlunum eldsterkt brennivín. Konum er vísað á glerperlur. Gamli kaupmaðurinn sætir rannsókn sýslumanns eftir kæru frá innsveitarfólki sem vildi meina að saltkjötið hafi úldnað á tunnunum vegna saltleysis og orðið ósöluhæft.
"Jæja" Segir Bjarni við Ögmund. "Þú ku hafa misst mikið fé í vor bæði úr vánka og skotu" Og réttir honum velfullt staup.
"Já" Segir Ögmundur, "þetta var nú allt undan hrútskratta sem ég fékk hjá Jóni Ásgeir, allt tví og þrílemt sem kom undan honum, þetta var froða, farið hefur fé betra" segir hann og skellir í sig snafsinum. "Aaaah ! Þetta er sterkt, er þetta eldvatn eða hvað?"
Bjarni hlær og fyllir aftur á glasið hjá Ögmundi. "Jón koddu og fáðu þér herssingu líka" . Bjarni fyllir á glas og réttir Jóni Bjarnasyni, horfir fast á hann og segir: "Já þótt það sé fjárfelli þá eigum við alltaf kvótann"
"Já", segir Jón svoldið skrækur eins og Krúsi á Gili "það verðu að gera eitthvað fyri bænduna".
"Já, við verðum að fara að huga að vegagerð inn á sveit og jafnvel alveg út á nes". Segir Bjarni.
"Nei það kemur ekki til mála" segir Jón svoldi æstur, "og fá allt fólkið að sunnan á vélrennireiðum í spássitúra, við getum alveg gengið eins og hingað til. Það verður bara til þess eins að hrepparnir verða sameinaðir". Þetta var eins og að nefna snöru í hengds manns húsi því Bjarni hafði á búnaðarskólaárunum skrifað í skólablaðið að samvinna ætti að vera á milli hreppanna og að fólk ætti ekki eingöngu að versla í innskrift hjá kaupmanninum.
"Ég vil hafa minn kaupmann" sagði Jón.
Atli rétt kemur inn um dyrnar og er á svipinn eins og hann hafi grátið alla þessa löngu og torfæru leið, hann hafði staðið að kæru Jóns Ásgeirs og félaga á hendur gamla kaupmanninum og sá nú eftir öllu saman. Kanske var hann svona á svipinn af því. Útgrátinn. Tautaði um að allt væri breytt. Það var engu líkara en að á hverri stundu mundi röddin bresta og gráturinn hefjast á ný. Bjarni klappaði honum herðarnar og leiddi hann að kútnum.
"Ólöf varstu búin að sýna Liljunum perlurnar sem við fengum í vor" ?
"Ert að tala um útlendu glerperlurnar eða íslensku beinatölurnar" ?
"Tölurnar auðvita" segir Bjarni.
Guðfríður Lilja er niðurlút. Hún er í alltof stóru strigapilsi, eldfornu sem Ögmundur hafði erft af ömmu sinni, sumir sögðu að pilsið væri Gersk gersemi, afturkast af konu Leníns aðrir sögðu að það hlyti að vera af tröllkonu þar austurfrá. Á nesinu var það haft að gamanmálum að pilsið væri svo stagbætt að það mætti eiginlega heita alíslenskt. Hún ýtir við beintölunum áhugalaus.
" Ætli hún hafi ekki meiri áhuga á að skoða efni í alminnlegan kjól helvískir!"
Hvur er þar mætt nema "helvítið" hún Sóley Tómasdóttir sem aldrei slildi verið hafa. Hún hafði þannig lagaðann kjaft að hún þurfti sífellt að vera að skútyrðast vegna karla og "klámhunda". Jafnan hafði hún betur við klámhundana í orðræðu þar eð þeir vóru fjarri. Hún lét vaða yfir þingið borgarstjórnina og atvinnulífið. Karlarnir mættu henni í þögn í mesta lagi lyftu annari augabrúninni. Strákalýður mátti átölulaust hrekja hana í orðum opinberlega, jafnvel svívirða.
"Er fisksoðningin ekki að verða tilbúinn Ólöf".
Jú soðningin var tilbúin og allir ganga til stofu kaupmanns, nema Sóley.

Fantasía í matvörubúðinni.

Fyrir tilviljun fór ég í matvörubúð með konunni, það átti að kaupa einhvern rétt sem mér leist ekkert á. Konan segir að vilji ég fá súrmat skuli ég bara fara í röðina við kjötborðið. Ég fer í röðina. Þessi röð var ekkert frábrugðin öðrum röðum, allir voru eins og hálvitar nema aftasti maður og fljótlega varð ég næst aftastur og svo hófst biðin. Fimmti maður fyrir framan mig lét þungann hvíla á vinstri fæti en hægri fótur vissi út eins og hann vildi segja að hann hefði eiginlega ekki meint þetta eða það væri kanski óþarfi að taka þessu svona, hann væri hættur við. Ég set hendina í jakkavasann og fer að strjúka bílperu í vasanum og var að hugsa um að skjóta líka hægri rist til hliðar öryggisskini en ég fer að skoða konu sem var þriðja á undan mér.

 Þetta var lágvaxin kona þybbin, í joggingbuxum og rauðum flísjakka með þunnt hár. Hún dregur bolinn reglulega niður á hægri lend en er ekki búin að sleppa takinu þegar bolurinn fer í nákvæmlega sömu stöðu og í fyrra skiptið, eftir smá stund er þetta endurtekið. Þá dettur mér í hug hvað mundu ske ef ég gripi með vinstri hendi um vinstri upphandlegg hennar kippti henni úr röðinni og keyri hana með þeirri hægri ofaní frystiborðið og héldi henni þannig góða stund með andlitið á kafi.

Það mundi allt verða vitlaust. Hún mundi brjálast, öskra og taka strikið út, kona á áttræðisaldri mundi segja með brostinni röddu að ég væri fyrirlitlegur maður og sá fimmti í röðinni mundi skipta um fót. Aðstoðarverslunnarstjórinn mundi koma og byrja rólega að vísa mér út þegar kona á barneignaraldri mundi byrja að skammast. Þetta mundi enda á því að ég öskra "að þetta væri það sem þær vildu allar þó þær vildu ekki viðurkenna það ".

 

Daginn eftir á DV.is: " Maður á sextugs aldri ræðst á konu og og dýfir henni ofan í frysti " . Minna letur : "Segir að þetta vilji þær allar ". Sigríður Önnudóttir kommenterar " Ojjj ógislegur kall ". Sigurður Guðjónsson segir að fólk skuli kynna sé málavöxtu áður en það dæmi. Garðar Guðmundsson segir að samkvæmt fréttini hafi konan ekki borið neinn skaða af meðerðinni og að menn séu saklausir uns sekt sé sönnuð. Þetta gefur Jónasi Grétarssyni virkum í athugasemdum tilefni til að fullyrða að ekki sé útilokað að þetta sé einmitt það sem konan hafi viljað, hann rekur svo mörg dæmi um rannsóknir sem fram komi að konur gangi með duldar hvatir að vera dýft oní frystikistur, konur hagi sé oft undarlega í kringum stór rafmagnstæki, menn hafi ranglega verið dæmdir sekir. Sigríður Jónsdóttir tekur undir þetta sjónarmið þó þetta eigi ekki við hana sjálfa.

Andrés Hansson segir þetta sé nákvæmlega sem gera þurfi við Jóhönnu Sigurðardóttur og Guðsteinn bætir við að gleyma ekki Steingrími J. Aðrir vilja taka bankabófana. Að lokum er umræðan komin út í gengislánadómana, einn vildi láta flengja Davíð Oddsson á Lækjartorgi sem aðrir nefna Austurvöll sem rétta vettvanginn.

 

Þetta endar á því að mér er boðin góðann dag og ég spurður "hvað var það fyrir þig" ?

Ofurhæfi.

Á Íslandi starfar hæfasta fólk í heimi. Þar af er íslenska lögfræðingastéttin sú hæfasta. Þó dómarar í sakamálum séu aldavinir sakborninga kemur það ekki niður á hæfi þeirra til að dæma um sekt og þó einum og sérílagi sýknu þessara vina sinna. Í endurupptökumáli fyrir Hæstarétti Íslands í GG málum voru dómarirnir sem skipuðu réttinn ofurhæfir. Þó vinnufélagi þeirra til fjölda ára hefði áður dæmt málið í undirrétti þá hafði það engin áhrif á hæfi þeirra. Hann skrapp bara á klóstið á meðan. Svo er verið að gera grín að ræðum Forseta Íslands og þær þýddar á íslensku honum til háðungar þegar hann er að lýsa ofurhæfri þjóð sinni fyrir óhæfum útlendingum.

 

Einu sinni var lögfræðingur, ábyggilega geðveikur, hann fór í mál við þjóðbanka Íslands og tapaði málinu í Hæstarétti. Hann skaut máli sínu til Mannréttindadómstóls Evrópu sem hefur á amk. einum hæfum dómara að skipa (íslendingi). Hann byggði mál sitt á því að eiginmaður eins dómaranna skuldaði bankanum miklar upphæðir og hún því óhæf til að dæma málið gegn bankanum. Og viti menn: Mannréttindadómstóllinn sagði að þó hún hefði í sjálfu sér ekki beint verið óhæf heldur hefði hann haft réttmæta ástæðu til að efast um hlutleysi hennar. Sem sé, sá sem er fyrir dómi á rétt á víkja dómara hafi hann ástæðu til að efast um hlutleysi dómarans og sú ástæða þarf ekki að vera pottþétt. (kallað að ryðja dóminn fyrir 1262)  Þetta hefur valdið íslenskur ofurhæfis dómurum áköfum hlátri.

Síðast í gær staðfesti Hæstiréttur dóm Hervarar Þorvaldsdóttur um hæfi hennar sem dómara. Maður einn, sennilega geðveikur líka, vildi ekki að hún dæmdi í sínu máli af því að feður þeirra hefðu verið í einhverskonar haturssambandi. Hin Hæfa Hervör gerði auðvita ekkert með ruglið í kallinum, hana varðaði heldur ekkert með ruglið í Mannréttindadómstólnum um tilfinningu þeirra sem leita réttar síns. Málið valt á hvað henni fannst en ekki einhverjum geðveikum kalli og Hæstiréttur staðfesti það.

 

Síðasta dæmið um ofurhæfi er sakamál sem nú er rekið fyrir Hæstarétti. Sakborningur er einn af laukum Flokksins, frumburður sakborninga hrunsins. Prófessor í lagadeild Háskóla Íslands veitti verjanda sakbornings ráð og naut við það ágætrar leiðsagnar eins af dómurum málsins. Verjandinn launaði dómaranum ómakið með bíóferð.  Annar dómarinn í málinu er sérlegur "frændi" fyrrverandi formanns Flokksins og þáði stöðuna frá honum sem fulltrúi ólöglærðra í Hæstarétt. (Fulltrúi kvenna sat fyrir í réttinum.)

Þriðji dómari málsins er annálaður Flokksmaður en hefur þó skrifað fræðigreinar á sviði náttúruréttar. (vildaréttar kalla sumur það og er ein merkasta greinin innan lögfræðinnar)

Fjórði og fimmti dómari málsins eru óskrifað blað en skipta litlu, þau eru minnihlutin.

Ef íslenskir lögfræðingar væru ekki svona ofurhæfir þá væri illt í efni fyrir okkar litlu þjóð.

Landsdómsmál

Mig langar til að henda nokkrum orðum á Landómshauginn á meðan mig syfjar.

Smkvæmt 14. gr. sjórnarskrár "getur Alþingi kært ráðherra". Þetta þýðir að mínu viti að Alþingi er þarna í stöðu kæranda en ekki ákæranda Alþingi fer ekki með ákæruvald. Þetta er skilningur "feðranna" sem eru höfundar lýðveldis Íslands. Þróun sakamálaréttarfars síðan hefur styrkt þetta álit og styrkt það mjög.

Alþingi er að sjálfsögðu frjálst að álykta um að ályktun um að kæra ráðherra sé afturkölluð, Alþingi getur líka ályktað að Jörðin sé flöt. Það mundi þó ekki breyta heimsmynd þeirri sem viðtekin er. Ákærandanum er frjálst að taka eða taka ekki mark á ályktunum Alþingis bæði varðandi að Alþingi dragi kæruna til baka og eins hitt hvort Jðrðin sé flöt.

Bregðist nú saksóknari Alþingis við ályktun Alþingis um að hætta saksókn er hún þar með búin að viðurkenna að hún er pólitískur sækjandi og þar með ofsækjandi. Þau eiga því bæði að víkja sem Ríkissaksóknari og vararíkissaksónari.

Niðurstaða:
Túlkunaraðferðin er: a) hvað segir stjórnarskrá, b) sakamálaréttarfar, c) þróun sakamálaréttarfars, d) lög um ráðherraábyrgð, e) lög um meðferð opinberra mála.

Ekkert af þessum atriðum réði afstöðu flestra eða allra þingmanna við umræðu og atkvæðagreiðsluna um frávísunnartillöguna. Það sýnir glöggt að Alþingi getur aldrei verið ákærandi í nokkru máli, til þess skortir það hæfi og mun ávallt skorta það hæfi..

Svona á að fara að.

 

Fyrst er að narra hann inn í húsasund þar sé veik öldruð kona þá er að drepa hann og svo ræna líkið. Þetta er þrautreynd aðferð.

Svo þerar búið er að ræna og drepa nógu marga er að stofna löglega starfsemi td. banka tala nú ekki um fjárfestingabanka.

Sparisjóður opnaður á Akureyri

Hvað er ríkið?

Þessi skattrannsóknaför verkalýðshreyfingarinnar með Ríkisskattstjóra vakti enga sérstaka athygli nema ríkisfjölmiðlarnir sögðu frá henni.

Enga athygli vakti að verkalýðshreyfingin kom þarna fram sem einn af þáttum ríkisvaldsins. Það vakti engar spurningar hjá neinum. Verkalýðshreyfingin innheimtir meira fé af hverjum starfsmanni heldur en ríkissjóður enda voru tveir af þremur fyrirsvarsmönnum á blaðamannafundinum frá verkalýðshreyfingunni. Þó verkalýðshreyfingin sé svona stór hluti ríkisvaldsins þarf hún ekki að standa neinum reikniskap hvorki framkvæmdavaldi löggjafarvaldi eða kjósendum, hún er bara þarna, stjórnarskrárbundið ríkisvald, eins og klerkarnir í Íran.

Verkalýðshreyfingin hefur alla stjórnmálaflokkana í vasanum, hana varðar ekkert um kjör launþega eða almennings bara að skatturinn skili sér í kassann.

Stjórnlagaráð, fulltrúar hins pýnda almennings, ákvað í frumvarpi sínu að styrkja tök verkalýðshreyfingarinnar á þjóðlífinu.

Við hrunið misstu stjórnmálaflokkarnir ríkið úr höndum sér. Nú er verkalýðshreyfingin ríkið.

Magn svartrar vinnu kemur á óvart

Um vændi.

Áhugahópur gegn vændi, Stóra systir, hefur notið mikillar athygli undanfarið. Viðbrögð karla hafa verið hérumbil á einn veg; afhjúpun og úbýing á kynferðislegum misþroska og fávitsku. Í morgunn skrifaði Guðmundur Andri mánudagsgrein sína í Fréttablaðið. Guðmundur Andri og Illugi Jökulsson ásamt verkalýðshreyfingunni eru í þeirri einstöku aðstöðu, sem er óþekkt nema í N-Kóreu, að sama hverju þeir halda fram eru þeir ávallt rómaðir og skrifum þeirra deilt. Þeir eru "góðir".

Nú, nú. Þarna líki Guðmundur vændi starf hjúkrunnarkvennan. Nokkuð er ég viss um að hjúkrunnarfólki bíður við þessu. En hann uppsker klapp frá konum sem körlum. Hann bætir um betur og líkir vændi við einskonar hraðkynlíf en fær einkunnina "góður".

Þáttur Brynjars Níelssonar er sambætilegur við það þegar sonur Cjásesskús meig yfir veisluborð og uppskar klapp viðstaddra, að öðru leiti er hann eins og verstu kálfarnir á á netinu. Þá er það Eva Norn, en einhvernvegin verður konan að láta bera á sér og karlpeningurinn lofar hana í von um eitthvað meira.

Af hverju vekur vændisandstaða upp svona breiða umræðu, varla er þetta svona þýðingarmikið eitt og sér? Nei auðvita ekki. Málið snýst um yfirráð kvenna yfir tilveru sinni og líkama geta hafnað að vera áhald til að hafa sjálfsfróun inní. Ef konur, léttvægustu mannverurnar, ráða sér sjálfar hvað verður þá um smámennið mig sem er svo lítill?